We zijn begonnen

en het is alsof
we begonnen zijn
met kruipen

het lopen lijkt veraf
maar we zijn jong
we nemen de tijd

we proberen
we pakken de handen

we lopen
zo lang het kan

tussen onze ouders in
drie silhouetten

één schaduw
op het pad

bij de zee
aangekomen
staan we alleen

betekent
het niets

roepen we

kom terug


Tsead Bruinja 2008